بسیاری از دانشجویان دانشگاه لیم‌کوک‌وینگ و ساکنان سایبرجایا زمانی که هوس غذای ایرانی می‌کنند به‌طور قطع یکی از اصلی‌ترین گزینه‌هایشان رستوران آریانا است. این رستوران غیر از شعبه‌ی اصلی در سایبرجایا، در دانشگاه لیم‌کوک‌وینگ نیز غرفه‌ی ثابتی دارد که هنگام مراجعه به آن با دو کارگر مواجه می‌شوی که با خوش‌رویی فیش غذایت را می‌گیرند و دقایقی بعد غذایی رنگانگ در اختیارت می‌گذارند.

برای این‌که سر صحبت را با آن‌ها باز کنم به یکی از کانتر‌های تهیه فیش مراجعه کردم. ده رینگیت پرداخت می‌کنم و به سراغ غرفه‌ی غذاهای ایرانی می‌روم. محمد‌حسن کارگر بنگلادشی 26 ساله‌ای که دو سال است با رستوران آریانا کار می‌کند، فیش را از من می‌گیرد و به تهیه مقدمات مشغول می‌شود.

جوجه کبابی را روی آتش می‌گذارد و من بی این‌که پیش از این با او هماهنگ کرده باشم فضا را مناسب می‌بینم تا از او بخواهم به چند سوالم پاسخ دهد. قبول می‌کند و من بعد از سوالات مقدماتی سوال اولم را با پرسش درباره غذا‌های ایرانی شروع می‌کنم. از او درباره‌ی غذای ایرانی مورد علاقه‌ی خودش می‌پرسم. حسن در جواب می‌گوید:«چلوکباب». کمی شیطنت به خرج می‌دهم و از او می‌خواهم به من بگوید که غذاهای کشور خودش را بیشتر ترجیح می‌دهد یا غذاهای ایرانی را و او نیز در جواب من می‌گوید غذاهای سرزمین مادری‌اش را بیشتر دوست دارد و من هم با خودم فکر می‌کنم طبعن من هم دستپخت مادرم را بیشتر دوست دارم.

زمانی که به فکر تهیه مطلب این صفحه بودم علت انتخاب حسن برایم این بود که او تمام روز را در رستوران ایرانی می‌گذارند؛ پس بهتر می‌تواند «ما» از نگاه «آن‌ها» را روایت کند. اما برایم جالب بود بدانم آیا او مشتری غیر ایرانی هم دارد و این‌که نظر آن‌ها درباره‌ی غذای ایرانی چیست. جواب او فرض اولم را به هم ریخت. به گفته حسن 60 درصد مشتریانش خارجی هستند. موضوع برایم جالب‌تر شد وقتی که فهمیدم غذاهای ایرانی نسبت به غذاهای دیگر ارائه شده در دانشگاه گران‌تر هم هستند و سوالی که پشت این جواب به ذهنم رسید درباره غذای مورد علاقه این خیل غیر‌ایرانیان بود؛ چلو ماهیچه و کوبیده، جواب‌های حسن به کنجکاوی ذهن من بود.

او که انگار فهمیده بود رابطه‌‌اش با ایرانیان برایم جذاب است تعریف می‌کند که یک دوست ایرانی با نام «محمد» دارد که هفته‌ای دو یا سه بار او را می‌بیند و در این هشت ماهه‌ی رفاقت از طریق تلفن و پیامک مدام در ارتباط هستند.

سوال‌هایم به آخر نزدیک می‌شد و به سوال اصلی‌ام می‌اندیشدم. سوالی که شاید از نظر خیلی از ما ایرانیان جوابش مهم نباشد. آیا ما تا به‌حال با خود اندیشیده‌ایم که از نگاه یک کارگر ساده رستوران چگونه تصویر می‌شویم؟ برای همین بود که از او خواستم درباره مشتریان ایرانی‌اش برایم بگوید و او تنها از کلمه‌ی «خوب» برای توصیف استفاده کرد. من اما تنها یک کلمه برایم کافی نبود؛ دنبال سخن واقعی‌تری بودم. از او پرسیدم آیا هیچ‌گاه در هنگام سرویس دادن به ایرانیان با مشکلی برخورد نکرده است؟ او گفت نه ولی بعضی از مشتریان عجله دارند.

با خود فکر می‌کنم که چرا ما ایرانیان آن‌قدر عجله داریم. آیا هیچ‌گاه با خودمان فکر کرده‌ایم قرار است غذا بخوریم یا تنها می‌خواهیم رفع گرسنگی بکنیم؟ در وبلاگی نوشته‌ی یک دختر ایرانی را می‌خواندم که روایت می‌کرد زمانی که در هند بود از طمانینه‌ی یک منشی اداره مهاجرت به شدت عصبانی می‌شد و بلخره روزی به زبان آمده بود. آن منشی هم در جواب به او گفته بود شما ایرانی‌ها همیشه عجله دارید و انگار رییس جمهور کشوری هستید و منتظر شرکت در جلسه‌ای هستید که قرار است برای حیاتی‌ترین مساله آن کشور تصمیم‌گیری کند.

غذای سفارشی من حاضر بود و تنها با پاسخی به کنجکاوی حسن درباره علت پرسیدن سوال‌ها و ضبط پاسخ‌ها از او خداحافظی کردم و به سوی میزی روان شدم تا دلی از عزای جوجه کباب دربیاورم.

گفتگو: روشنک آسترکی

منبع: http://monorail-kl.com/PostDetail.aspx?PID=378